@ Evening:
DAS klei kan inderdaad ook, maar mijn ervaring is dat het wel erg breekbaar is, vooral op punten waar je een nieuw stuk aan een oud stuk toevoegt, die verbinding moet je echt heel sterk maken anders is het erg kwetsbaar.... Eigenlijk zou je het dan dus uit 1 stuk klei moeten vormen, zonder toevoegingen (weghalen kan antuurlijk wel). Daar is papier maché of paperclay dus in het voordeel, dat zit qua breekbaarheid redelijk tussen plastic en porcelein/gebakken klei in.
Ik gebruik een voorverpakte papiermassa, het is heel grof papier dat helemaal is vermalen tot een soort poeder, en er zit geloof ik al een soort bindmiddel (lijm) doorheen. Het enige wat je hoeft te doen is het te mengen met water en even in te laten dikken, en dan is het klaar voor gebruik. Het werkt wel heel anders dan klei, zoals gezegd veel deegachtiger, maar het grote voordeel is dat je het spul als het eenmaal droog is op allerlei manieren kunt bewerken: Zagen, boren, schuren of een nieuw stuk eraan vast kleven, zonder dat je de overgang van het oude naar het nieuwe stuk ziet (zolang je het netjes aanstrijkt natuurlijk en niet er zo tegenaan kwakt).
Ik werk in verschillende lagen. Ten eerste wordt het onderdeel dan sneller droog, en ten tweede krijg je minder maffe krimp-rimpels (net als met de meeste klei krimpt papier maché wel een beetje, hou daar dus rekening mee bij dingen zoals neuzen: Hoe dikker de lading papier maché, hoe meer je een soort gedroogde-pruim-effect kijgt). En je hebt tenminste iets stevigs om vast te houden, anders plet je namelijk de ene kant terwijl je met de andere kant bezig bent. Voor de joints gebruik ik verschillende maten houten kralen, waar ik dan met een soort dremeldingetje de benodigde groeven in vijl (het is minder sterk dan een dremel, maar het is een soort superdikke pen met allemaal opzet-schuurdingetjes, geweldig voor precisiewerk). Die kralen verpak ik in cellofaan en druk ik in de papier maché waar de "kom" van het gewricht moet komen. De aansluiting van gewricht op lichaamsdeel is altijd het lastigst, zelfs al verpak ik het been in cellofaan, leg de balljoint in de kom en strijk dan de papier maché over beide heen (ze zou dan toch denken dat ze als puzzelstukjes in elkaar vallen) lukt het nog niet altijd. Meestal vereist het dan toch nog wat snij- of schuurwerk en een nieuw laagje papier maché.
Als alles gevormd is schuur ik alles met vershillende gradaties schuurpapier (en zo her en der op kleine plekken met sleutelmakersvijltjes in verschillende vormen) en werk ik eventuele kuiltjes/geultjes die ontstaan zijn door de krimp weg met een plaatselijk, verdund laagje papier maché.
Het is een heel werk (ben met mijn tweede pop een maand fulltime bezig geweest), maar het resultaat is wel geweldig: Het is zo gaaf als de elleboog perfect op boven- en onderarm aansluit, en boven- en onderbeen zo gevormd zijn dat ze in elkaar passen als de pop op z'n knieën zit. Bovendien voelt gladgeschuurd papier aan als een heel zachte huid, en werkt het isolerend, dus als je dan een onderdeel een tijdje vast houdt neemt het de warmte van je hand aan. Als je het dan even later weer oppakt, heb je een heel klein, warm handje in je eigen hand... Dat is gewoon ontroerend.
*leest terug* Grote hemel dit is nogal een post geworden... Compleet met emotioneel arbeidsverslag... Hum!
I am a teller or stories, and a weaver of dreams. I can dance, sing, and in the right weather I can stand on my head.
(don't mind the idiot behind it >.<)
