Postby Gait » 29 Nov 2011 11:34
Dankjulliewel^^
Voor degene die het verhaal niet kennen, zal hem even schrijven (hoe ik hem dan geleerd heb, want er zijn vele versies van)
Er was eens een meisje genaamd Lucy, ze woonde samen met haar ouders en had geen broertjes of zusjes. Op een dag kreeg ze te horen dat haar oma op sterven lag en ging ze er samen heen met haar ouders om afscheid van haar lieve oma te nemen.
De oma van Lucy wilde graag even alleen met haar zijn en vroeg de ouders de kamer te verlaten en dat deden ze.
''Lucy,'' zei ze tegen haar kleindochter. ''Voor ik ga wil ik je iets geven.''Zei ze zacht. Ze pakte een porseleinen pop die naast haar op het bed zat en gaf die aan haar kleindochter.
''Dit is mijn meest waardevolle bezit, maar ik moet je vragen er zeer goed voor te zorgen en het genoeg aandacht te geven,''zegt ze.
''Maar waarom dan?''vraagt Lucy, die niet goed wist wat ze aanmoest met een pop, en waarom ze die veel aandacht moest geven, want ja... Het was maar een pop!
Maar voor haar oma kon antwoorden, verliet het laatste zuchtje adem haar lichaam.
Die avond ging ze samen met haar ouders weer terug naar huis, rouwend om hun oma. Eenmaal thuis aangekomen ging Lucy naar haar slaapkamer en gooide de pop in haar kledingkast en ging naar bed.
DIe nacht werd ze wakker van een stem. ''Lucy~ Ik zit in de kast, en ik heb een mes, ik ben van plan je te vermoooooooorden.'' hoorde ze. Lucy kreeg kippenvel maar besloot maar dat het niets was en dat ze het haar verbeelde en sliep weer verder.
De volgende dag deed ze gewoon haar dagelijkse dingen en vergat de pop totaal en wat er die nacht was gebeurd en 's avonds ging ze weer terug naar bed en sloot har ogen. En weer... ''Lucy~ Ik zit op je bed, en ik ga je vermoooooorden.''klonk het weer. Lucy zat rechtop en knipt het lichtje van haar bed aan en kijkt recht in de ogen van de pop die op haar bed zat! Ze sprong op en greep de pop beet en smeet haar naar buiten toe en sloot het raam weer en ging weer slapen.
De volgende dag toen ze wakker werd kreeg ze de schrik van haar leven toen ze zag dat haar pop weer bij haar op bed zat. Nu begon Lucy echt bang te worden. Ze greep weer de pop en liep naar buiten en begroef haar in de tuin en liep terug naar binnen en deed haar dagelijkse dingen. Toen ze 's avonds weer in haar kamer kwam zat weer de pop op haar bed. Nu was ze echt bang!
Ze pakte de pop en ging naar beneden. Ze sprong op de fiets en reed weg naar de vuilnisbelt aan de andere kant van het dorp en gooide de pop zo ver mogelijk ze kon en ging terug naar huis. Eenmaal thuis aangekomen was ze opgelucht dat de pop niet weer op haar bed zat en ging ze met een opgelucht hart naar bed.
Maar die nacht...
''Lucy~ Ik ben onderweg naar je huuiiiss, en ik ga je vermoooooorden.'' Lucy haar ogen waren wijdopen maar ze durfde zich niet te bewegen en trok de dekens extra over haar heen en kneep haar ogen stijf dicht van angst. Maar toen ze niets meer hoorde daarna relaxte ze meer en viel langzaam maar weer in slaap.
Toen werd ze wakker van het gekraak van het tuinhekje en ze werd weer bang. ''Lucy waar denk je toch aan! Dit is gewoon belachelijk! Zelfs een hekje die kraakt ben je al bang voo--''
''Lucy, ik sta in je tuuiin, en ik ga je vermooorden.''was het ineens. Lucy lag stijf in bed en besloot maar niets meer te zeggen en kneep haar ogen dicht van angst.
Even later weer... ''Lucccyyyyy~Ik sta in de keuken, en ik heb een meeees, en ik ga je vermoorden.'' Lucy trok de dekens hoger op, niet wetend wat ze zou moeten doen.
''Luccyyy, ik sta onderaan de trap, ik kom je vermoorden.''
'''Lucyy, ik ben halverwegen de trap, en ik kom je vermoorden.''
''Lucy ik ben bijna bovenaan de trap, en ik kom je vermoorden.''
''Lucy ik sta voor je deuurr en ik kom je vermoorden.''
Lucy krulde zich helemaal op uit angst. De deur ging open maar ze hoorde geen voetstappen. Maar wel weer die vervelende enge poppenstem.
''Lucy, ik sta naast je bed, en ik kom je vermoorden,'' Lucy durfde haar ogen niet open te doen. Ze was bang, doodsbang.
''Lucy, ik sta op je bed, en ik kom je vermoorden,''was de stem weer. Nu draaide Lucy zich voorzichtig om en keek naar haar bed.
Ze keek in de velblauwe ogen van haar pop die recht voor haar zat. Haar ademhaling ging sneller, ze begon banger te worden. De pop keek haar aan met een gemene grijns.
''Goede nacht Lucy, wil je spelen?''vraagt de pop dan vrolijk.
